Piotr Kędzierski – wykonawstwo muzyki XX i XXI wieku, podstawy improwizacji (pianiści / zespoły z fortepianem)

---

Dr hab. Piotr Kędzierski – pianista, kameralista, kompozytor. Jako stypendysta Deutscher Akademischer Austauschdienst ukończył studia podyplomowe w zakresie współczesnej muzyki kameralnej w Hochschule für Musik w Kolonii. Studia doktoranckie odbył na Uniwersytecie Muzycznym F. Chopina w Warszawie. Wykładał na UMFC oraz w Akademii Muzycznej w Łodzi. W AMKP w Krakowie zajmuje się współczesną muzyką kameralną, jak również improwizacją. Jest autorem kompozycji na różne obsady wykonawcze, które od ponad dwóch dekad wykonywane są w kraju oraz m.in. w Anglii, Australii, Estonii, Hiszpanii i Niemczech. Piotr Kędzierski działa w stałym duecie fortepianowym z Justyną Piękoś-Kędzierską, poświęcając się wykonywaniu i nagrywaniu współczesnych kompozycji twórców polskich, co dokumentują studyjne nagrania m.in. Mosaic I, Mosaic II, Near-Far.

Podczas Letniej Akademii Muzycznej w AMKP oferuje wieloaspektowe podejście do zagadnień muzyki nowej w zespołach kameralnych na różne obsady, jak również zajęcia z podstaw improwizacji (możliwe zgłoszenia zespołowe lub indywidualne).

W swojej pracy skupia się na aktualnych potrzebach wykonawcy i nakierowuje na zanurzenie się w wyjątkowości i złożoności muzyki współczesnej oferując detaliczny wgląd w jej specyfikę. W zależności od potrzeb i intencji zajmuje się np. niekonwencjonalnymi technikami wykonawczymi, emocjonalną i techniczną zawartością związaną z jednej strony z muzyczną tradycją, a z drugiej – z awangardą, współistnieniem swobodnego i ściślej określonego sposobu gry, improwizacyjnością, dbając przy tym o adekwatność środków do stylu oraz o koncepcyjną i wykonawczą spójność opracowywanych utworów.

Podczas zajęć z podstaw improwizacji w centrum skupienia znajduje się zarówno aspekt kompozycyjny muzyki tworzonej ad hoc, jak i wykonawczy. Jest tu miejsce na refleksję nad cechami poszczególnych stylów oraz ich ćwiczenie, na nabywanie i doskonalenie umiejętności posługiwania się systemem tonalnym i układami atonalnymi w improwizowaniu, wreszcie – na przeprowadzanie pewnych założeń formalnych. Udział powyższych elementów jest dostosowany do zainteresowań i umiejętności wykonawcy. Jednym z najważniejszych narzędzi pracy nad improwizacją jest słyszenie przestrzenno-barwowe oraz wyobraźnia planów dźwiękowych.