Mosty 8 | 26.03.2026

---

 

MOSTY 2026, czyli architektura muzycznego dialogu

Czy skrzypce mogą „rozmawiać” ze starymi komputerami? Czy kwartet smyczkowy może opowiadać o samotności czasu pandemii, a barokowy taniec stać się inspiracją dla opowieści zupełnie nowej? Czy to wszystko może skomentować sztuka współczesna? Takie pytania stawia koncert MOSTY 2026, na który zapraszamy 26 marca 2026 o godz. 18:30 do Sali Koncertowej Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie.

MOSTY to wydarzenie, które buduje przestrzeń spotkania różnych pokoleń twórców i wykonawców związanych z Akademią Muzyczną im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie. Buduje także dialog pomiędzy muzyką a sztuką współczesną. Na jednej scenie spotykają się pedagodzy, studenci i zaproszeni artyści – a muzyka staje się punktem wyjścia do dialogu między tym, co było i tym, co będzie.

Ten interdyscyplinarny projekt prezentuje najnowsze zjawiska w sztuce, jednocześnie sięgając do korzeni wspólnej tożsamości kulturowej. Stawia pytanie, czy sztuka współczesna może łączyć odległe światy. Symboliczne mosty, jakie tworzymy, łączą ludzi poza podziałami społecznymi, pokoleniowymi i estetycznymi, budując więzi oparte na wspólnym doświadczeniu i otwartości — mówi Barbara Łypik-Sobaniec, koordynatorka projektu.

Tegoroczne MOSTY to także wystawa prac Piotra Kolanko – artysty wizualnego, którego ekspresyjne rysunki i obrazy balansują między intuicją, symbolem i współczesną wrażliwością. Jego prace stanowią wizualny komentarz do idei MOSTÓW – dialogu między sztukami, pokoleniami i sposobami opowiadania o świecie. Kuratorką wystawy jest Adrianna Gajdziszewska. Prace artysty można będzie oglądać od 26 marca do 10 kwietnia 2026 w foyer AMKP przy ulicy św. Tomasza 43. Organizatorzy zapraszają na oprowadzanie kuratorskie 31 marca o godz. 18:00.

---

Wstęp wolny.

 

 

---

HARMONOGRAM

 

26 marca 2026, 18:30 | KONCERT i WERNISAŻ
Sala Koncertowa AMKP, ul. św. Tomasza 43

26 marca – 10 kwietnia 2026 | WYSTAWA: Piotr Kolanko – Dobre jest wrogiem lepszego
Foyer, ul. św. Tomasza 43

31 marca 2026, 18:00 | Oprowadzanie kuratorskie po wystawie: Aleksandra Gajdziszewska
Foyer, ul. św. Tomasza 43

online | QR DO PRZESZŁOŚCI: Bujarski – Chłopicka – Pisarski

 

---

KONCERT

 

czwartek 26 marca 2026, 18:30
Sala Koncertowa AMKP
ul. św. Tomasza 43

ZBIGNIEW BUJARSKI (1933-2018) IV Kwartet smyczkowy Na jesień (2001)

Synesis String Quartet:
Krzysztof Sotwin skrzypce
Małgorzata Perlik skrzypce
Dorota Leonow altówka
Katarzyna Bryniczka wiolonczela
Klasa kameralistyki dr hab. Anny Armatys-Borrelli, prof. AMKP / dr hab. Justyny Dudy-Krane, prof. AMKP

***

MATEUSZ BIEŃ (*1968) Etiuda mozaikowa na skrzypce i kilka starych komputerów (2026)

Maciej Lulek skrzypce

MACIEJ JABŁOŃSKI (*1974) Unguibus et rostro na kwartet smyczkowy (2020/2026)

Airis String Quartet:
Aleksandra Czajor-Kowalska skrzypce
Grażyna Zubik skrzypce
Malwina Tkaczyk altówka
Anna Armatys-Borrelli wiolonczela

MICHAŁ GRONOWICZ (*1986) Chaconne en … mineur

Malawski Trio:
Maciej Lulek skrzypce
Barbara Łypik-Sobaniec wiolonczela
Sławomir Cierpik fortepian

Edgar Lewandowski choreografia i taniec

Marcin Mączyński słowo

 

---

DZIEŁA

 

Zbigniew Bujarski (1933-2018) – IV Kwartet smyczkowy Na jesień (2001) 

Kwartet „Na Jesień” powstał w 2001 roku na 80 urodziny Mieczysława Tomaszewskiego i jemu został dedykowany. Prawykonanie utworu odbyło się 17 listopada 2001 roku w Akademii Muzycznej w Krakowie podczas koncertu z okazji nadania Mieczysławowi Tomaszewskiemu doktoratu honoris causa. Kompozycję wykonał wówczas Kwartet Dafô.

W programie festiwalu Warszawska Jesień z 2003 roku, kompozytor zamieścił następujący komentarz do utworu: Kwartet ‘Na Jesień’ jest czwartym i – jak dotychczas – moim ostatnim kwartetem smyczkowym. Mam nadzieję, że nie ostatnim w ogóle. W moich planach przewiduję napisanie Kwartetu na Boże Narodzenie. Prawdopodobnie po skomponowaniu większego utworu symfonicznego przyjdzie czas – jak to zwykle u mnie bywało – na powrót do większej intymności, ’prywatności’, którą najchętniej realizuję właśnie przez mały zespół. Kwartet smyczkowy jako gatunek jest rodzajem prywatnego listu, który kompozytor pisze czasem do konkretnego adresata i w podobny sposób odbiera muzykę kwartetową innych kompozytorów – jak prywatną korespondencję dźwiękową między pojedynczymi osobami. Ten bardzo osobisty charakter muzyki oraz wysokie wymagania, jakie stawia kompozytorowi technika kwartetu smyczkowego, bardzo mi odpowiada i jak długo będę żyć, pozostanę jej wierny. (Warszawska Jesień 2003, s. 313)

 

Mateusz Bień (*1968) – Etiuda mozaikowa na skrzypce i kilka starych komputerów (2026)

Etiuda mozaikowa – to w zasadzie eksperymentalny projekt muzyczny, w którym towarzysząca skrzypcom warstwa dźwiękowa jest generowana na żywo przez komputery. Dokładniej starsze modele komputerów, które teoretycznie powinny zostać poddane utylizacji. W praktyce zaśmiecają różne części świata tylko dlatego, że nie można już na nich uruchomić nowych systemów operacyjnych i „zaktualizowanych” wersji programów. Jednak moc obliczeniowa tych maszyn jest wystarczająca aby mogły pełnić rolę instrumentów muzycznych. Co więcej w tej roli mogą funkcjonować całkiem długo, aż do momentu kiedy faktycznie się zepsują…

 

Maciej Jabłoński (*1974) – Unguibus et rostro na kwartet smyczkowy (2020/2026)

Starożytni Rzymianie mawiali „unguibus et rostro”, by wyrazić wielką zaciekłość walki o coś. Fraza ta brzmi po polsku „pazurami i dziobem”, oznacza dziś „ze wszystkich sił” oraz „za wszelką cenę”. Posłużyłem się nią, by oddać ducha muzyki o ostrych, czasem radykalnych brzmieniach. Taki właśnie tytuł nadałem kwartetowi smyczkowemu, który skomponowałem dla kwartetu Airis w roku 2020, w okolicznościach epidemii COVID-19. Cierpiałem wówczas na brak spotkań z innymi ludźmi, co przekładało się na dojmujące poczucie odrealnienia, podsycane przez permanentny brak snu. Nie mogło to pozostać bez wpływu na muzykę, którą tworzyłem w tamtym czasie. 

„Unguibus et rostro” można zatem traktować, jako obraz emocji w czasie przymusowej samotności, swego rodzaju kronikę uczuć. Nie udało się wykonać utworu bezpośrednio po jego powstaniu, ale kwartet Airis nie zapomniał o nim i kiedy tylko pojawiła się możliwość jego zagrania, postanowił go zrealizować. Przed wysłaniem nut uważnie je przejrzałem i dokonałem kilku istotnych cięć, które poprawiły czytelność formy. W jej obecnym kształcie utwór jest jednoczęściowy i trwa ok. 14 minut. 

 

Michał Gronowicz (*1986) – Chaconne en … mineur (2026)

Chaconne en … mineur jest kolejnym utworem w moim dorobku nawiązującym do dawnych tańców dworskich, w tym przypadku do gatunku francuskiej szakony z końca XVII wieku. W odróżnieniu jednak od poprzednich, ta kompozycja powstawała nie jako czysta stylizacja, ale jako rzeczywista muzyka do tańca – z myślą o wykonaniu z choreografią również inspirowaną technikami tanecznymi XVII i XVIII wieku. Moim zamiarem było także przywołanie, za pomocą współczesnych środków i współczesnych instrumentów, atmosfery powagi i pewnego dostojeństwa, a z drugiej strony także melancholii i swoistej dekadencji z jakimi może kojarzyć się Wersal pod koniec panowania Ludwika XIV.

 

---

WYSTAWA PIOTRA KOLANKO:
Dobre jest wrogiem lepszego

 

26 marca – 10 kwietnia 2026
Foyer
ul. św. Tomasza 43

31 marca 2026, 18:00

Oprowadzanie kuratorskie po wystawie: Adrianna Gajdziszewska

 

Praktyka artystyczna Piotra wyrasta z doświadczenia życia w permanentnej amplitudzie. Jego codzienność rozpięta jest pomiędzy skrajnymi stanami: potrzebą ciszy, samotności i górskiej kontemplacji a przyciąganiem energii wielkich miast, ich powierzchowności, koloru i nieustannego ruchu. W tej przestrzeni napięć artysta obserwuje świat jako dynamiczne pole przemian – społecznych, kulturowych i geopolitycznych – które nieustannie podlegają redefinicji i negocjacji.

Obrazy i obiekty powstają zawsze w reakcji na zastaną sytuację. Nie są ilustracją rzeczywistości, lecz odpowiedzią na intensywność doświadczenia. Piotr buduje w nich intuicyjnie mapy ludzkich powiązań – strukturę zależności, wpływów i napięć, w których spotykają się potrzeba bliskości, konflikt, marginalizacja oraz procesy wzajemnego oddziaływania.

Powstające kompozycje przypominają mentalne pejzaże relacji: gęste, wielowarstwowe układy form i znaków. Ich struktura bywa porównywana do złożoności perskich dywanów, przetworzonych przez estetykę post-graffiti i kulturę techno RAW. Ornamentalna gęstość ulega rozbiciu i fragmentaryzacji przez język współczesnej, surowej kultury wizualnej. Formy nakładają się, zacierają i negocjują swoje miejsce w przestrzeni obrazu.

Dla artysty obraz nie jest zamkniętym obiektem ani autonomicznym celem estetycznym. Jest raczej momentem zatrzymania procesu. Praca kończy się dopiero wtedy, gdy napięcie – które stanowi punkt wyjścia – osiąga na płótnie poziom złożoności odpowiadający jego wewnętrznemu doświadczeniu.

 

Piotr urodził się w Jaśle – mieście o ogromnym ładunku historycznym, zniszczonym w 97% podczas wojny. Zbombardowane i wyludnione, zostało po jej zakończeniu odbudowane rękami swoich mieszkańców. Ta historia, jej emocjonalny ciężar i symboliczne znaczenie pozostają w mieście wciąż żywe.

Motyw powrotu, odbudowy i poszukiwania tożsamości jest niezwykle istotny w twórczości artysty. Już jako nastolatek zainteresował się symbolami oraz psychologią głębi; było to naturalną konsekwencją poszukiwania fundamentów struktury świadomości i wynikało z potrzeby konstruowania nowej tożsamości.

Jego sztuka jest pełna intuicji, przeczuć, mistycyzmu, archetypów i symboli, głęboko zakorzenionych w estetyce rozpadu, odbudowy i destrukcji. Sam proces twórczy stanowi nieustanny cykl budowania, niszczenia i ponownej rekonstrukcji na ruinach.

W swojej praktyce sięga po różnorodne media, nieustannie eksperymentując i poszerzając spektrum swoich możliwości oraz zainteresowań. Podkreśla, że źródłem jego sztuki jest nieustająca siła libido, skoncentrowana w kompulsywnym procesie twórczym.

Istotną częścią jego działań jest środowisko oraz relacje związane z przestrzenią, obiektem i pustką. Elementy te są charakterystyczne dla form społeczno-architektonicznych.

Laureat nagród: nagroda Art Spring Berlin 2024 Pop Up Rathaus Pankow Final Exhibition Prize  w konkursie „Open 27”, New Walk Museum, Leicester, Wielka Brytania (2016), wyróżnienie  w konkursie międzynarodowym „Tradycja a nowoczesność”, Szymbark (2011), wyróżnienie w konkursie „PANKA” na najlepszy dyplom magisterski, Rzeszów. 

Uczestnik wystaw w kraju i za granicą, m.in.: UBAN2 Gołąb, Bałagan Gallery, Kraków (2025), Light move, Gisela Gallery, Berlin (2025), Masa Krytyczna, Stocznia Gdańska Plenum (2025), We will see, Poczdam Localize Festival (2025), Szaszweek, Dworek Białoprądnicki, Kraków (2025), Inferno, Alteos Gallery, Ostrawa, Czechy (2025), Unrequested, Notagallery, Berlin (2025), Talizman Olympia, Gallery, Kraków (2025), Trash Deco, Art Spring, Pop Up Rathaus Pankow, Berlin (2024), T4 Gallery, 48 Stunden Neukölln, Berlin (2024), LS43, SCOPE Gallery, Berlin (2024), Futura, CX Gallery, Berlin (2024), Przesilenie, Post Office Gallery, Kraków (2024).

 

---

QR DO PRZESZŁOŚCI
Bujarski – Chłopicka – Pisarski

 

Prof. Zbigniew Bujarski (1933-2018),
dr Regina Chłopicka (1934-2021),
prof. dr hab. Janusz Pisarski (1955-2022)

– okiem Michała Ziółkowskiego i Malwiny Tkaczyk

 

kliknij w grafikę lub zeskanuj kod
▼▼▼

 

 

Regina Chłopicka, Zbigniew Bujarski, Janusz Pisarski

– we wspomnieniach Agnieszki Draus,
Teresy Maleckiej i Jacka Dumanowskiego

▼▼▼

REGINA CHŁOPICKA (1934-2021)

we wspomnieniach AGNIESZKI DRAUS

W październiku 2026 minie pięć lat od odejścia Reginy Chłopickiej, mojej mentorki, promotorki, bratniej duszy… postaci wyjątkowej w środowisku Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie, jednej z najważniejszych dla światowej teorii muzyki popularyzatorki i badaczki twórczości autora Polskiego Requiem, muzyki francuskiej, teatru muzycznego. Dziś po latach wciąż widzę i wspominam Reginę podobnie, jak w dniach tuż po Jej śmierci. Jej obraz, uśmiech, głos i gesty pozostały żywe i niezmienne w pamięci… A myśli i sentencje, sposób reakcji na otaczającą rzeczywistość wydają się nawet rezonować silniej i zjawiać się częściej niż kiedyś. Wspominając naszą Reginę podzielę się z Państwem wspomnieniem, które w 2021 roku opublikowano w Ruchu Muzycznym, które być może uleciało wraz z krótkim żywotem gazety, ale pozostało aktualne, silne i niezmienne. Oto ono:

 Regina Lwie Serce…

Pamięci Reginy Chłopickiej (1934-2021), emerytowanej profesor Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie, wybitnego teoretyka muzyki i pedagoga, wielkiej mistrzyni i oddanej przyjaciółki. 

Gdy zamykam oczy widzę Jej charakterystyczną, krótką fryzurę, przenikliwe spojrzenie, wyraźny nos, który nosiła z dumą, podkreślając jego walory i podobieństwo z rysami twarzy Jej najbliższego przyjaciela – Krzysztofa Pendereckiego – to nasze Ormiańskie geny – zwykła wówczas mówić. Dalej zwracam uwagę na czarny golf i kraciastą marynarkę, wspaniały, złoty krzyż na długim łańcuszku, spodnie w kant i mokasyny oraz koniecznie na małą czarną torebkę, mieszczącą absolutnie wszystko, co potrzeba… Oto widok Kochanej Reginy – tak bliski i wyrazisty, jakby niezmienny, wieczny, jakby…  

Ale nade wszystko wspominam Jej urodę wewnętrzną – promieniujący intelekt i szeroką wiedzę zarówno tę naukową jak i życiową, skromność ale popartą poczuciem wartości każdego człowieka, pogodę ducha i optymizm nawet w momentach trudnych – tych wzniosłych, jak i tych bodaj prawdziwie przyziemnych. Dla nas wszystkich – Jej studentów – była wzorem pedagoga wymagającego, bo nieuznającego utartych schematów, trudnego, bo zmuszającego do myślenia, dociekliwego i zarażającego entuzjazmem do muzyki. 

W kręgu Jej zainteresowań znalazły się tematy ważne, takie jak problematyka sacrum, ze szczególnie rozłożonymi akcentami na gatunki muzyki kantatowo-oratoryjnej w tym Pasję i Requiem, teatr muzyczny, poezja i pieśń współczesna. Ale z prawdziwym zapamiętaniem i fascynacją prezentowała twórczość autora Symfonii – Pieśni Przemijania. Jako jedna z pierwszych zdecydowała się pisać o Pendereckim, zyskała Jego zaufanie i przyjaźń, stała się szybko jedną z pierwszych recenzentek partytur Mistrza z Lusławic, postacią nadającą rytm refleksji o Jego muzyce na całym świecie. 

Nigdy nie sprawdzała na zajęciach obecności, nie musiała – szkoda było ominąć jakikolwiek z Jej wykładów czy seminariów. Pamiętała, że studiowanie to nie tylko nauka, dbała o nasze relacje, w grudniu zawsze przynosiła na zajęcia opłatki, w Wielkim Tygodniu jajka, niczym emocjonalny barometr rozpoznawała bezbłędnie nasze nastroje, wiedziała kiedy zapytać o samopoczucie, a kiedy po prostu obdarzyć nas życzliwym uśmiechem. Właśnie – uśmiech miała zjawiskowy i co najważniejsze zawsze obecny – dla nas tak ważny! Najszlachetniejszą i być może najbardziej wyjątkową Jej cechą byłą ciekawość młodych – Jej zainteresowanie nami – świeżymi członkami Katedry Teorii oraz naszymi często niedoskonałymi próbami formułowania tekstów czy wystąpień konferencyjnych. Wsparcie jakiego nam udzielała uskrzydlało i motywowało, pozwoliło odnaleźć swoje właściwe miejsce na Ziemi, utwierdzić się w przekonaniu, że być może to co robimy ma głębszy sens. W ślad za tym szła pamięć o naszych bliskich, o naszych troskach i radościach dnia powszechnego, ot tak, mimo chodem rzucone siadaj i opowiadaj… w rzeczywistości było początkiem często długich rozmów o życiu, fascynujących i inspirujących… Zastanawia mnie jak to teraz będzie? Bez Jej głosu rozsądku i wsparcia, bez kawałka czekolady wciśniętej naprędce w chwilach energetycznego kryzysu, lub łyka soku pomarańczowego, gdy po długim dniu zajęć szwankować zaczynało zmęczone gardło… Ona widziała wszystko i słuchała nas. I reagowała, najczulej jak się dało. 

Regina była Królową – Jej nienaganne maniery i klasa, szlachetność i dobroć bez wywyższania się i pretensji pozwalały Ją za taką uważać – wspomniane cechy mają jedynie wybrani arystokraci kultury, do grona których się niezaprzeczalnie zaliczała. 

Była zodiakalną lwicą – opiekunką, Matką nas wszystkich, młodych teoretyków muzyki, którzy w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego stulecia studiowali, potem stawiali swoje pierwsze kroki w świecie nauki o muzyce, wiązali swoją przyszłość z Krakowską Akademią.

Miała wreszcie niezwykle pojemne serce – mieszczące zarówno całą dużą i oddaną Rodzinę jak i nas wszystkich – każdego studenta i doktoranta, asystenta, profesora, pracownika administracji. Serce, które biło nigdy dla Niej samej ale dla każdego – niemal do samego końca – w rozmowie telefonicznej, w przesłanym zdjęciu, potem już tylko lub może aż w każdym SMSie, wysłanym dokładnie wtedy, kiedy go potrzebowaliśmy, znowu z troską i zainteresowaniem, nie bacząc na chorobę, na swój ból… 

Jakże trudno będzie wejść do sali 410 w budynku Akademii przy ul. św. Tomasza ze świadomością, że nie zasiądziesz już przy swoim prawym komputerze, nie odwrócisz się, nie uśmiechniesz i nie powiesz swojej uroczej frazy jak Cię widzę to mi od razu lepiej, siadaj i opowiadaj co u Ciebie?“ Otóż Regino dziś jakoś nie najlepiej… smutno i pusto, pozostaje mieć nadzieję, więc powiem – do zobaczenia Kochana! 

~ Agnieszka Draus

 

ZBIGNIEW BUJARSKI (1933–2018)

we wspomnieniach Teresy Maleckiej

Komponowanie jest najważniejszym elementem mojego życia (…) jest po prostu sposobem na życie – to słowa twórcy – przedstawiciela polskiej szkoły kompozytorskiej drugiej połowy XX wieku, przedstawiciela jednak niezwykle oryginalnego, posiadającego własny, odrębny styl, indywidualny świat inspiracji i przesłań niesionych poprzez dzieła. 

Zbigniew Bujarski – kompozytor, artysta malarz, propagator muzyki, nauczyciel akademicki. W latach 1954-60 studiował, początkowo dyrygenturę, potem kompozycję w klasie profesora Stanisława Wiechowicza w Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. Jako nauczyciel akademicki – profesor -był ściśle związany z tą uczelnią, wykładając kompozycję, instrumentację, współczesne techniki kompozytorskie, kontrapunkt, fugę – nie tylko studentom polskim, ale także pochodzącym z  różnych krajów świata. Przez wiele lat sprawował funkcję Dziekana Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki. Był kochany przez studentów.

***

Kompozytor wyróżnił w swej twórczości dwa zasadnicze okresy, poprzedzone etapem wstępnym, szkolnym, który zakończyły Krzewy płonące na głos i zespół kameralny(1958). Okres I – od  Stref – do El hombre (1961-1973), to czas przejścia od swobodnej techniki serialnej do sonoryzmu, którego punktem kulminacyjnym są Contraria na orkiestrę symfoniczną (1965). Oratorium El hombre uważa kompozytor za swój ostatni utwór sonorystyczny. Okres II – rozpoczynający się od Musica domestica na orkiestrę smyczkową w 1977, a więc po czteroletniej przerwie w komponowaniu – trwał do końca życia i był czasem zwrotu ku tradycji pojmowanej jako wartość. Dokonało się to  poprzez: rehabilitację melodyki budowanej w oparciu o specyficzne, diatoniczno–chromatyczne szeregi dźwięków (9-11) niekiedy rozjaśniane przez skale i zwroty quasi-modalne (np. Concerto per archi I, Similis Greco I na orkiestrę symfoniczną) lub rozwiązania quasi-tonalne (np. niektóre fragmenty pieśni z orkiestrą Ogrody). W utworach tego okresu dominuje linearne kształtowanie faktury (kwartety, koncerty), a w utworach o inspiracjach malarskich – faktury impresjonistycznej (np. Similis Greco, Ogrody). Powrót do utrwalonych w tradycji gatunków (np. pieśni, koncerty, kwartety, oratoria, poematy symfoniczne) staje się cechą istotną idiomu kompozytorskiego Bujarskiego. A wszystko to – dla przekazania poważnego, głębokiego przesłania.                                                                                                                                   

Kilka jest podstawowych tematów owych przesłań: religia – w ujęciu biblijnym, liturgicznym i poetyckim; historia – pamięć wojny, problem wolności; przyroda i kultura jako kontekst dla swoistej filozofii człowieka; malarstwo; dom jako symbol miejsca idealnego. 

Malarstwo Bujarskiego budzi duże zainteresowanie. Wydaje się, jakby odsłaniało inną naturę kompozytora, niż tę, wyrażającą się w muzyce. Nieliczne prezentacje jego obrazów wywołują opinie o ekspresjonistycznym wyrazie jego malarstwa i o dających się wskazać wpływach Hieronima Boscha. W procesie twórczym Bujarskiego muzyka i malarstwo wykluczają się wzajemnie i, jak mówi on, gdy komponuje nie może malować, a gdy na sztalugach schnie niedokończony obraz, nie może myśleć muzycznie. Jednak muzyka i malarstwo splatają się zarówno w twórczości jak i w życiu Zbigniewa Bujarskiego niemal od zawsze, a ich związki są skomplikowane i funkcjonują na wielu różnych płaszczyznach. Wydaje się, że może jest tak, jak pisze W. Kandinsky: (…) środki używane przez każdą sztukę widziane od zewnątrz są kompletnie różne: dźwięki, kolory, słowa. W OSTATECZNEJ instancji i widziane od WEWNĄTRZ środki te są absolutnie podobne: cel ostateczny niweluje różnice zewnętrzne i odsłania wspólnotę wewnętrzną. Ten cel ostateczny (poznanie) osiąga się wprawiając w stan wibracji duszę ludzką.

Zbigniew Bujarski jest twórcą czterech kwartetów smyczkowych opatrzonych tytułami: I – Na otwarcie domu, II – Na Adwent, III – Na Wielkanoc, IV – Na jesień. 

Kwartet, jako gatunek to najczystszy typ muzyki instrumentalnej, tzw. absolutnej, a u Bujarskiego  kwartety smyczkowe stają się utworami programowymi. Kompozytor  mówił: Specyfika gatunku, objawiająca się (…) w intymności brzmienia (…) trudny i bardzo skupiony proces twórczy stanowią (…) klimat najbardziej sprzyjający uzewnętrznianiu szczególnie ważnych, czy najbliższych stanów emocjonalnych, lub próbę notowania rozmyślań i dociekań ludzkich, dotykających spraw nawet eschatologicznych. 

Jakie rozmyślania towarzyszyły twórcy komponującemu Kwartet na jesień – dedykowany w 80-lecie urodzin Profesora Mieczysława Tomaszewskiego? Może rozmyślał o jesieni życia, o przemijaniu?

Zbigniew Bujarski powiedział w roku 2000: Dla mnie muzyka jest modlitwą. Jestem narzędziem w ręku Pana Boga.

~ Teresa Malecka

 

JANUSZ PISARSKI (1955-2022)

we wspomnieniach Jacka Dumanowskiego 

Moje pierwsze spotkanie z prof. Januszem Pisarskim miało miejsce podczas studiów w Akademii Muzycznej w Krakowie. Z początku, z jego nietuzinkową posturą, zwykle w chmurze papierosowego dymu, sprawiał wrażenie niedostępnego, zamkniętego w sobie maga, niechętnie nastawionego do całego świata. Szybko jednak okazało się, że za tą maską kryje się zupełnie inny człowiek. 

Jego erudycja, zamiłowanie do literatury pięknej i malarstwa wywierały duży wpływ na studentów. Osobiście szczególnie wspominam lekcje, które Profesor często robił u siebie w domu. Bogata biblioteka, mówiąca o Nim więcej niż obszerna nawet notka biograficzna, specyficzna atmosfera sprawiały, że czas lekcji dostawał zupełnie innego wymiaru. Nie była to tylko sucha prezentacja wyćwiczonego (lub nie) w domu utworu. Profesor inspirował, umiejscawiając opracowywany repertuar w kontekście szerszej sztuki, nierzadko ilustrując swoje racje odpowiednimi przykładami literackimi czy plastycznymi.

Przez okres studiów, ale także potem, przez lata wspólnej już pracy na Uczelni zawsze można było liczyć na Jego wsparcie w różnych sprawach zawodowych i prywatnych. Pomimo swoich licznych zajęć, wyjazdów, koncertów, zawsze znalazł czas tak na rzeczy poważne, jak i na luźną pogawędkę. 

~ Jacek Dumanowski

 

---

KOMPOZYTORZY

 

Kompozytor, pedagog i malarz. Jego utwór ”Contraria” uzyskał wyróżnienie na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO w Paryżu w 1967 roku. Urodzony 22 sierpnia 1933 roku w Muszynie, zmarł 13 kwietnia 2018 roku. W latach 1955-58 studiował dyrygenturę, a od 1956 do 1960 kompozycję pod kierunkiem Stanisława Wiechowicza w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie. W latach 1959-61 pracował jako redaktor w Polskim Wydawnictwie Muzycznym w Krakowie, zaś w latach 1961-67 jako prelegent muzyczny i kierownik literacki w Filharmonii w Rzeszowie. Od 1972 jest wykładowcą w Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie w latach 1978-86 był dziekanem Wydziału Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki. Od 1992 zajmuje stanowisko profesora kompozycji krakowskiej uczelni. 

Zbigniew Bujarski to kompozytor o niezwykle subtelnej wrażliwości dźwiękowej, zapewne dlatego ważne miejsce w jego twórczości zajmuje kwartet smyczkowy. Jednorodny materiał brzmieniowy czterech smyczkowych instrumentów sprzyja subtelnym działaniom kompozytorskim i dążeniu do wysublimowanych efektów dźwiękowych. Sama natura kwartetowej formy jest intymna i ewokuje atmosferę skupienia. Ograniczone zaś środki, jakie stawia do dyspozycji i zespół czterech instrumentów, i klasyczna forma kwartetowa skłaniają do wejścia w głąb dźwięku i w głąb struktury formalnej. To wydaje się być naturalnym środowiskiem brzmieniowo-formalnym Zbigniewa Bujarskiego, który napisał cztery kwartety smyczkowe, opatrując je sugestywnymi tytułami: ”Na otwarcie domu” (1980), ”Na Adwent” (1984), ”Na Wielkanoc” (1989) i ”Na jesień ” (2001).

 

***

 

Urodzony w 1968 r. we Wrocławiu. Studiował kompozycję w klasie profesorów Marka Stachowskiego, Anny Zawadzkiej-Gołosz i Józefa Rychlika. Choć od początku studiów związany był ze Studiem Muzyki Elektroakustycznej, jego twórczość nie ogranicza się wyłącznie do muzyki elektronicznej. Zafascynowany brzmieniami akustycznymi (pogłębionymi studiami instrumentacji u prof. Krzysztofa Pendereckiego) i możliwościami syntezy stara się integrować oba te światy brzmieniowe w jedną, homogeniczną całość.

Dodatkowe przygotowanie z zakresu realizacji dźwięku sprawiło, że przez piętnaście lat był kierownikiem studia nagrań i uczył realizacji dźwięku w krakowskim Ośrodku dla Niewidomych i Słabowidzących. Ukończył również studium tyflopedagogiczne na Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. Przez pewien czas współpracował z ośrodkami kształcenia zawodowego (KOWEZiU, CKE). Był ekspertem, egzaminatorem, autorem programów nauczania oraz doradcą przy Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zrażony do biurokracji, niekończących się pomysłów poprawiania polskiej edukacji, wycofał się z tej działalności i skupił na twórczości.

Przez kilka lat współpracował przy realizacji warstwy audiowizualnej na edukacyjnych koncertach Filharmonii Krakowskiej. To doświadczenie pozwoliło mu na przetestowanie własnych rozwiązań programistycznych. Dla potrzeb koncertów nie tylko pisał muzykę i przygotowywał animacje; stworzył także system sterujący prezentacją obrazów, realizacją video na żywo, nagłośnienia i sterowania światłem, który pozwalał mu samodzielnie sterować równocześnie wieloma mediami. Takich systemów stworzył jeszcze kilka dla potrzeb innych twórców do realizacji ich wizji kompozytorskich. Od 2014 Współpracuje z Krakowskim Biurem Festiwalowym oraz Festiwalem Muzyki Filmowej jako ekspert, wykładowca i juror konkursu Young Talent Award.

Jego utwory wykonywane są w Polsce i za granicą. Ma za sobą również kilka wydań płytowych. Był stypendystą fundacji Siemensa oraz fundacji Kaske. Obecnie jego zainteresowania skupiają się na twórczości instrumentalnej. Poszukuje w muzyce współczesnej nie tylko elementów poważnych ale także mniej-poważnych, ironicznych czy satyrycznych (Pan Rycerz, dziewczyna i sześć innych wiolonczel).  Nie jest mu obce operowanie dużą formą (operetka familijna – Pizzicato), utworami kameralnymi (Mały Bestiariusz Słowiański na wiolonczelę i fortepian, Figury Płaskie na kwartet smyczkowy) jak i działaniami z pogranicza teatru instrumentalnego (Theatrum musicum na trio fortepianowe).  Współpracuje także z Muzeum Narodowym tworząc interaktywną muzykę do wystaw (Wyspiańskiego teatr ogromny, #dziedzictwo). Obecnie jego koncepcja „muzeum jako instrument” jest realizowana w ramach stałej wystawy w Muzeum Książąt Czartoryskich w Krakowie.

 

***

 

Maciej Jabłoński, kompozytor; ur. 29 lipca 1974, Golub-Dobrzyń. W latach 1993-98 studiował kompozycję pod kierunkiem Marka Stachowskiego w Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie, którą ukończył z wyróżnieniem. Od 1998 wykłada w tej uczelni przedmioty teoretyczne, od 2004 na stanowisku adiunkta, od 2024 – profesora. W 2012 uzyskał stopień doktora habilitowanego; od 2015 prowadzi klasę kompozycji na macierzystej uczelni. W 2019 otrzymał Brązowy Krzyż Zasługi oraz Medal Honorowy „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, zaś w 2023 – Medal Komisji Edukacji Narodowej. 

Jan Topolski określił go jako niespokojnego ducha. O jego utworach Krzysztof Droba powiedział „każdy inny – ręcznie malowany”. Jabłoński nie posiada wyrazistego stylu, albowiem do każdego utworu zasiada z nowym bagażem pomysłów i dba o to, by nie powielać swoich  rozwiązań, choć nie startuje od zera i ma określone preferencje. W każdym utworze dąży do stworzenia indywidualnego pejzażu dźwiękowego, co tłumaczy ich różnorodność stylistyczną. Pomimo to można w nich dostrzec pewną wspólną nić wynikającą ze stosowania ulubionych rozwiązań. Należy do nich heterofonia, modalność, mikrotonowość, szybkie i płynne zmiany dźwięku centralnego, skłonność do narracyjnego kształtowania przebiegu muzyki w czasie, czy kontrapunktyczne traktowanie brzmień i faktur. Nie fetyszyzuje nowych środków, chętnie zestawia je ze środkami tradycyjnymi, zaś materiał dźwiękowy nigdy nie jest celem samym w sobie. Jego muzyka jest często studium różnych stanów psychicznych i zachowań człowieka w określonych okolicznościach. Sztuka nie jest dla niego odbiciem rzeczywistości, lecz raczej reakcją na nią. 

W dorobku Jabłońskiego znajduje się ponad 200 utworów, przeważnie instrumentalnych – na orkiestrę, zespół kameralny lub instrument solo; są to utwory zarówno akustyczne, jak i z warstwą elektroakustyczną. Za młodu był aktywny na niwie symfoniki – jest autorem 6 symfonii i kilkunastu koncertów instrumentalnych. W ostatnich 7 latach przeniósł swoje zainteresowania na muzykę kameralną, niekiedy z partią taśmy. 

 

***

 

Michał Gronowicz, kompozytor, klawesynista, badacz muzyki XVIII wieku. Absolwent krakowskiej Akademii Muzycznej  w klasie klawesynu prof. E. Stefańskiej (2010) i kompozycji prof. Z. Bargielskiego (2011). Pracę doktorską z kompozycji, przygotowaną pod kierunkiem prof. W. Widłaka obronił w roku 2015. W czasie studiów doktoranckich pozostawał pod opieką naukową K. Pendereckiego.

Michał Gronowicz jest laureatem I nagrody w Konkursie Kompozytorskim Akademii Muzycznej w Poznaniu za utwór Tangerium II na klawesyn solo w 2008, oraz wyróżnienia na 58. Konkursie Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda za utwór Suite pour le souper du… na zespół kameralny. Jego utwory doczekały się wielu wykonań w Polsce i za granicą (m.in. Niemcy, Czechy, Węgry, Turcja, Włochy, Szwecja, Hiszpania), a także ukazały się na kilku płytach z polską muzyką kameralną.

Jego twórczość obejmuje szerokie spektrum od kompozycji na instrumenty solo poprzez utwory kameralne, chóralne, orkiestrowe, elektroakustyczne, live electronics, a w sferze formy od kilkusekundowych Haiku, aż po operę skomponowaną do własnego libretta. Estetycznie sytuuje się w szeroko pojętym klasycyzmie, sięgającym aż do estetyki filozoficznej starożytnej Grecji, jednak bez uciekania się do stylizacji.

Prowadzone przez Michała Gronowicza badania nad muzyką XVIII wieku obejmują m.in. techniki kompozytorskie, metody zapisu, techniki wykonawcze i tradycje interpretacyjne, analizę porównawczą stylów oraz miejsce muzyki w szerokim kontekście kulturowo-społeczno-politycznym epoki. Michał Gronowicz nie stroni również od działalności popularyzatorskiej publikując omówienia utworów dla największych festiwali muzyki dawnej w Polsce (m.in. Opera Rara, Misteria Paschalia, Actus Humanus) i w czasopismach muzycznych (Ruch Muzyczny).

Od 2012 wykłada na macierzystej uczelni m.in. kontrapunkt, analizę muzyczną, fugę i historyczne techniki wykonawcze.

 

---

WYKONAWCY

Kwartet smyczkowy tworzony przez absolwentów Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie. Zespół kontynuuje kształcenie na macierzystej uczelni w klasie kwartetu smyczkowego pod kierunkiem artystek Kwartetu DAFÔ – Justyny Dudy-Krane oraz Anny Armatys-Borrelli.

Formacja zadebiutowała w 2026 roku podczas V Festiwalu Kwartetów Smyczkowych Symetrie, prawykonując utwór amerykańskiej kompozytorki Morgan Schumacher. Szczególne miejsce w repertuarze zespołu zajmuje polska muzyka kameralna XX i XXI wieku, w tym dzieła Grażyny Bacewicz, Zbigniewa Bujarskiego oraz Krzysztofa Pendereckiego.

Nazwa kwartetu nawiązuje do greckiego słowa oznaczającego zjednoczenie i spotkanie — idei stanowiącej fundament gatunku. Dla artystów kwartet smyczkowy jest przede wszystkim przestrzenią wspólnego brzmienia, dialogu i twórczego poszukiwania.

 

***

 

Studia ukończył z wyróżnieniem w klasie skrzypiec prof. T. Głąbówny w AM w Krakowie. Jest asystentem w tejże uczelni. Pracuje również w orkiestrze kameralnej „Sinfonietta Cracovia” z którą odbywa liczne podróże koncertowe w kraju i za granicą. Występował jako solista (Ork. Filh.Lubelskiej, Ork. A.M. w Krakowie, Ork. University of Suwon – Korea Płd.) i kameralista na wielu krajowych i zagranicznych festiwalach muzycznych. Prawykonywał utwory B.Schaeffera (Sonata na skrzypce i harfę dedykowana M.Lulkowi) i A.Walacińskiego (m.in. Festiwal „Dni Muzyki Kompozytorów Krakowskich). W 2001 zdobył II nagrodę na V Międzynarodowym Konkursie Muzyki Współczesnej im. K.Pendereckiego w Krakowie. 

Jako członek kwintetu smyczkowego Piazzoforte współpracuje ze znakomitymi pianistami: Kevinem Kennerem i Waldemarem Malickim. Jako pedagog współpracuje z University of Suwon – Korea Płd. – prowadząc klasę skrzypiec i orkiestrę kameralną. W 2005 był jurorem Ogólnokoreańskiego Konkursu Młodych Skrzypków w Suwon. Prowadzi również seminaria dla młodych skrzypków w Polsce( Łańcut, Lublin).

 

***

 

Airis String Quartet powstał w 2008 roku w Krakowie z nieokiełznanej studenckiej pasji do muzyki współczesnej. Kompozycje współczesnych polskich kompozytorów na czele z kwartetami Krzysztofa Pendereckiego, a następnie światowa literatura XX i XXI wieku od początku stanowiły fascynujące pole zespołowej eksploracji, choć zupełnie niestandardowe jak na repertuar dedykowany młodemu kwartetowi smyczkowemu. Odważny skok na głęboką wodę bardzo szybko przyniósł zespołowi pierwsze sukcesy konkursowe i uznanie publiczności, a studenckie marzenie o profesjonalnej karierze w kwartecie smyczkowym przerodziło się w świadomą decyzję o wyborze artystycznej drogi. 

Zespół działa nieprzerwanie już od ponad 17 lat. Uznawany obecnie za jeden z najciekawszych polskich kwartetów smyczkowych młodego pokolenia jest zdobywcą wielu nagród na miedzynarodowych konkursach, laureatem stypendiów i programów dotacyjnych. Ma na swoim koncie liczne nagrania płytowe np. Krakowska Szkoła Kompozytorska – Stachowski, Moszumańska Nazar, Bujarski (2013), Hartmann (2018), Amadrums Trio/Airis String Quartet/Łukasz Pieprzyk na septet instrumentalny i elektronikę (2020), Nocą Umówieni i GINCZANKA (2021) oraz gościnny udział na płytach: Muzyka naszych czasów DUX, De ja vu (Daniel Prajzner – organy i Airis String Quartet, 2020), Anders Koppel chaber music (2022), prawykonania (ponad 40), współpracę z wybitnymi artystami i kompozytorami, edukację w prominentnych ośrodkach muzycznych w Europie. 

Airis String Quartet wyróżnia niezwykła ekspresja sceniczna, szczerość emocji i szczególny zmysł w wykonawstwie muzyki XX i XXI wieku. Kwartet wierzy, że muzyka współczesna, będąca w sposób naturalny zwierciadłem czasów w jakich żyjemy, powinna być nam bliska i naturalna. W takim sposobie jej rozumienia postrzega klucz do właściwej interpretacji oraz przekonującego wykonania i stara się przybliżyć ją słuchaczom.

 

***

 

Tancerz i choreograf, założyciel oraz lider zespołu Varsavia Galante. W swojej działalności kwestionuje stereotypy związane z tańcem barokowym – uwalnia go od kontekstu historycznego i nadaje mu status współczesnego środka artystycznego wyrazu, m.in. poprzez łączenie z elementami teatru tańca, performansu czy teledysku.

Był stypendystą Akademii Muzycznej w Vadstenie (Szwecja) oraz rezydentem Fundacji Les Arts Florissants – William Christie (przy wsparciu Ministerstwa Kultury Francji). Wraz z Polskim Baletem Narodowym wystąpił podczas XVII edycji „Kreacji”, będąc pierwszym tancerzem spoza Zespołu oraz pierwszym tancerzem barokowym w historii tego projektu. Dla Polskiej Opery Królewskiej stworzył choreografię do opery H. Purcella „Dido and Aeneas”, którą wykonał wraz z zespołem Varsavia Galante. Z grupą tą zaprezentował również wiele innych swoich choreografii, m.in. „Terpsichore” do muzyki J. F. Rebela oraz autorski spektakl „Ballet des Passions” z francuską muzyką przełomu XVII i XVIII wieku. W swoim dorobku ma także choreografie do współczesnych premier dwóch zapomnianych dzieł: opery-baletu „Die Sieben Planeten” z 1678 r. oraz semi-opery „Fate of Troy” z 1701 r.

Taniec barokowy wykonywał również poza granicami Polski – m.in. podczas prestiżowego Festiwalu Muzyki Dawnej w Innsbrucku (Austria), w przedstawieniu Merope C. Broschiego. Jest także autorem choreografii do spektaklu „De Zonnekoning Ongezien”, w którym wcielił się w tytułową rolę Ludwika XIV; premiera odbyła się w Gandawie (Belgia). Występował także w Szwecji, Niemczech i we Włoszech. Jako nauczyciel tańca barokowego pracował m.in. ze studentami Wydziału Tańca Uniwersytetu Muzycznego w Warszawie. Należy do wąskiego grona specjalistów w zakresie rekonstrukcji historycznych choreografii zapisanych w notacji Beauchamps–Feuillet.

 

***

 

Zespół Malawski Trio powstał w 2011 roku ze wspólnej inicjatywy muzyków – wykładowców Akademii Muzycznej w Krakowie. Pianista Sławomir Cierpik i wiolonczelistka Barbara Łypik-Sobaniec współpracują ze sobą od 1995 roku. Ich wspólny dorobek obejmują dziesiątki koncertów na prestiżowych festiwalach w kraju i za granicą (m.in. Niemcy, Dania, Belgia, Czechy). Obszerny repertuar przeznaczony na trio fortepianowe obejmuje dzieła klasyków (Haydn, Mozart, Beethoven) poprzez muzykę romantyczną (Schubert, Mendelssohn, Brahms, Bruch, Chopin, Czajkowski) aż po wiek XX (Rachmaninow, Szostakowicz, Bloch, Panufnik) i muzykę najnowszą.

W 2011 roku, idea propagowania kameralnej muzyki polskiej dała początek nowej formacji artystycznej. Do zespołu dołączył przedstawiciel młodego pokolenia polskiej wiolinistyki – Maciej Lulek. Skrzypek, który na co dzień prowadzi jako koncertmistrz orkiestrę kameralną Sinfonietta Cracovia ma za sobą wieloletnie doświadczenia na polu muzyki kameralnej. Współpracując z wieloma zespołami ( m.in. kwintetem Piazzoforte nagrodzonym statuetką Fryderyk w 2006 roku) występował wielokrotnie w kraju i za granicą (Europa, Ameryka Płn. i Płd., Japonia, Katar, Kuwejt).

Malawski Trio wykonuje różnorodny repertuar lecz szczególne miejsce zajmują utwory kompozytorów polskich jak Chopin, Malawski, Dobrzyński, Różycki, Panufnik, Walaciński, Chyrzyński czy Kulenty. W 2018 roku Trio dokonało prawykonania światowego „Sonaty listopadowej” Mateusza Bienia napisanego specjalnie dla zespołu. W roku 2021 powstał kolejny utwór Jarka Płonki washed out, dedykowany zespołowi, którego prawykonanie światowe odbyło się w marcu na Akademii Muzycznej w Krakowie.

 

***

 

Marcin Mączyński – wiolonczelista, Absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie dr hab. Barbary Łypik-Sobaniec, prof. AMKP. Swoje umiejętności doskonalił m.in. na kursach i wykładach prowadzonych przez Petera Bucka, Kaję Danczowską oraz Adama Klocka.

Od 2006 roku pełni funkcję lidera grupy wiolonczel Orkiestry Sinfonietta Cracovia – kameralnego zespołu, z którym koncertuje w kraju i za granicą, współpracując z wybitnymi artystami, takimi jak: Maxim Vengerov, Gidon Kremer, Piotr Anderszewski, Rafael Payare, Antoni Wit oraz Jerzy Maksymiuk.

Od 2019 roku jest członkiem cenionego zespołu Meccore String Quartet, z którym występował m.in. w Filharmonii Narodowej w Warszawie, Wigmore Hall w Londynie, Gulbenkian Hall w Lizbonie, Muzeum Prades w Madrycie oraz Desingel w Antwerpii. Jako kameralista brał udział w szeregu nagrań płytowych dla największych wytwórni fonograficznych: Sony Classical, Warner Classics, Capriccio, DUX. Albumy wydane przez Meccore String Quartet z jego udziałem zostały wyróżnione dwukrotnie nagrodą Diapasond’Or magazynu Diapason, nominacją do prestiżowej International Classical Music Award2023, nagrodą Supersonic przyznawaną przez Magazyn Pizzicato, nagrodą „Płyta tygodnia” Radia Luxembourg, dwukrotnie nominacją do nagrody Fryderyk 2024 oraz rekomendacją magazynu Ritmo.es. We wrześniu 2024 roku wraz z Meccore String Quartet został uhonorowany nagrodą Muzyczne Orły za wybitne osiągnięcia artystyczne, w tym za album z utworami kameralnymi Krzysztofa Pendereckiego.

Regularnie występuje na festiwalach takich jak: Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień, Festiwal Polignac we Francji, Europamusicale w Niemczech, Colmar we Francji, Schleswig-Holstein w Niemczech, Carinthischer Sommer w Austrii, Le Dieci Giornati we Włoszech, MurtenClassics w Szwajcarii, La Folle Journée w Nantes i Warszawie, Unsound w londyńskim Barbican Centre i nowojorskim Lincoln Center for the Performing Arts.

Prowadził kursy wiolonczelowe w ramach Akademii Festiwalu Pablo Casalsa w Prades, zajęcia z Lusławicką Orkiestrą Talentów, Penderecki Youth Orchestra, kursy kameralne (wraz z Meccore String Quartet) podczas Letniej Akademii Muzyki w Europejskim Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego a także w Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie i Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu.

Swojej działalności artystycznej nie ogranicza do muzyki klasycznej. Jest kompozytorem i aranżerem swobodnie poruszającym się w różnych gatunkach muzycznych, od jazzu po rock. Prowadząc aktywną działalność koncertową jako członek Bartosz Dworak String Quartet, współpracował z czołową polską wokalistką jazzową Dorotą Miśkiewicz, Włodzimierzem Nahornym i Andrzejem Jagodzińskim.

W 2020 roku założył Stowarzyszenie Masyw Sztuki, w którym pełni funkcję prezesa.

 

---

ORGANIZATORZY

 

Organizatorzy: Katedra Kameralistyki, Katedra Fortepianu, Katedra Kompozycji, Katedra Teorii i Interpretacji Dzieła Muzycznego Akademii Muzycznej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie

Współorganizacja: Małopolska Manufaktura Sztuki, Fundacja Friedmana, Koło Naukowe Kameralistów AMKP

Patroni medialni: Radio Kraków, Kraków Culture, Radio Jazz Kultura, RESTART, Kraków się wydarza

Koordynatorzy: dr hab. Barbara Łypik-Sobaniec, prof. AMKP, dr hab. Milena Kędra, prof. AMKP, mgr Malwina Tkaczyk, dr Mateusz Zubik