Nagrania dokonano 28 lutego 2021 w Sali S2 ICE Kraków.

Wolfgang Amadeusz Mozart (1756-1791) Symfonia g-moll  KV 183
- Allegro con brio
- Andante
- Menuetto. Trio
- Allegro
playkrakow.com

André Jolivet (1905-1974) Concertino na trąbkę, orkiestrę smyczkową i fortepian
playkrakow.com

Wolfgang Amadeusz Mozart (1756-1791) Symfonia D-dur „Haffnerowska" KV 385
- Allegro con spirito
- Andante
- Menuetto
- Finale: Presto
playkrakow.com


Wojciech Kaszuba – trąbka
Wioletta Fluda-Tkaczyk – fortepian
Orkiestra Symfoniczna AMKP
Jacek Brzoznowski – dyrygent (doktorant AMKP)

W nagraniu wykorzystano utwór pt. Concertino pour trompette, orch. a cordes et piano (muz. André Jolivet) Published by Durand Ed./ Universla Music Publishing Sp. z o.o.

Partnerem wydarzenia jest Yamaha Music Europe, oddział w Polsce.
Realizacja nagrania B&B Records.

Wolfgang Amadeusz Mozart komponował symfonie niemal przez cale swoje życie. Pierwszą, Es-dur KV 16, napisał jako ośmioletni chłopiec. Symfonia g-moll KV 183 to także jeden z jego młodzieńczych utworów, który stworzył jako siedemnastolatek, jesienią 1773 roku, niedługo po sukcesie opery Lucio Silla. To jedna z dwóch symfonii w tej tonacji w katalogu dzieł Mozarta, nazywana  też „małą symfonią g-moll”. Symfonię D-dur KV 385 skomponował w 1782 roku na za-mówienie wybitnej salzburskiej rodziny kupieckiej Haffnerów – stąd określenie „Haffnerowska”. Co do historii powstania utworu istnieją różniące się wersje: niektóre źródła podają, że utwór wywiódł Mozart ze skomponowanej wcześniej serenady, inne zaś, że kompozycji tych nie należy ze sobą mylić.
XX-wieczny francuski kompozytor André Jolivet wychował się w artystycznej rodzinie – jego oj-ciec był malarzem, matka zaś pianistką. Od wczesnej młodości interesował się sztuką: malarstwem, dramatem i literaturą, a także muzyką, której studia podjął z czasem u awangardowego kompozytora Edgara Varèse. Przywiązany był do francuskiej kultury i myśli muzycznej. Na kartach historii zapisał się jako twórca eksperymentujący z możliwościami brzmienia i rytmu, a także atonalnością. Pisał między innymi muzykę orkiestrową, w tym kilka koncertów, z których wszystkie wymagają od solisty wirtuozerii, czego przykład stanowi skomponowane w 1948 roku Concertino na trąbkę, orkiestrę smyczkową i fortepian.

Paulina Zgliniecka-Hojda